_1642496068.png "Logo")
Jessica Krijgsman
When I am sixty four
25 juni 2026
"When I get older, losing my hair
Many years from now….
tralalalalala
Will you still need me, will you still feed me
When I am sixtyfour?"
Deze klassieker werd opgenomen door de Beatles in 1967. Paul schreef het op 24-jarige leeftijd voor zijn vader die dat jaar 64 zou worden. Nu ben ik zelf aanbeland bij de ‘many years from now’ en dat gaat sneller dan je denkt kan ik jullie melden.
Even een korte biografie:
Geweldige ouders die ons, hun 4 dochters, alle vrijheid gunde. Drie geweldige zussen. Opgegroeid in een enorme boomgaard, langs een lange sloot. We hadden ‘niks’ behalve prut. Dus onze fantasie werd flink aan het werk gezet. We werkten ons een slag in de rondte in onze puberjaren. Bollenpellen, bedrijfsleidster in de plaatselijke boekhandel in Schagen, rock ’n roll dansen op de Pettemer kermis. Later kwam de disco. De house-heisa heb ik gemist want ik werkte 40 jaar geleden op een eenzame hoge berg in het Unter Engadin in Zwitserland. Daar peddelden stoere rafters de Zwitserse rivier af. Ik peddelde vaak mee want mijn Verkering was zo’n stoere rafter.
"When I get older, losing my hair
Many years from now….
tralalalalala
Will you still need me, will you still feed me
When I am sixtyfour?"
Deze klassieker werd opgenomen door de Beatles in 1967. Paul schreef het op 24-jarige leeftijd voor zijn vader die dat jaar 64 zou worden. Nu ben ik zelf aanbeland bij de ‘many years from now’ en dat gaat sneller dan je denkt kan ik jullie melden.
Even een korte biografie:
Geweldige ouders die ons, hun 4 dochters, alle vrijheid gunde. Drie geweldige zussen. Opgegroeid in een enorme boomgaard, langs een lange sloot. We hadden ‘niks’ behalve prut. Dus onze fantasie werd flink aan het werk gezet. We werkten ons een slag in de rondte in onze puberjaren. Bollenpellen, bedrijfsleidster in de plaatselijke boekhandel in Schagen, rock ’n roll dansen op de Pettemer kermis. Later kwam de disco. De house-heisa heb ik gemist want ik werkte 40 jaar geleden op een eenzame hoge berg in het Unter Engadin in Zwitserland. Daar peddelden stoere rafters de Zwitserse rivier af. Ik peddelde vaak mee want mijn Verkering was zo’n stoere rafter.
De allereerste keer dat ik vloog was ik al 28 jaren jong. Dat was in een 2 motorig vliegtuigje boven de Bernina bergen in Zwitserland. De 2e keer vliegen in een ‘echt’ vliegtuig naar Bermuda. Want ik ging met een Duitse vriendin werken in een Oostenrijkse biergarten in dirndl. Echt? Ja echt.
Met mijn zus Erica bezochten we 35 jaar geleden Indonesie, familie in Australie en Nieuw-Zeeland. We hebben ons van een brug af laten storten aan een elastiekje in Skippers Canyon op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. Het was gratis voor ons want geregeld door zo’n stoere riverrafter die daar vandaan kwam. Nou dan spring je wel…De laatste 6 weken van die grote reis nog naar China. Rillend van de kou een hele dag in een gammele bus waarvan de ramen niet dicht konden, 3 nachten in de trein van Peking naar Hongkong. Te voet door de Tiger Leap Gorge die eigenlijk niet voor buitenlanders toegankelijk was. Dat alles zonder internet want dat bestond 35 jaar geleden nog niet.
Met mijn zus Erica bezochten we 35 jaar geleden Indonesie, familie in Australie en Nieuw-Zeeland. We hebben ons van een brug af laten storten aan een elastiekje in Skippers Canyon op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. Het was gratis voor ons want geregeld door zo’n stoere riverrafter die daar vandaan kwam. Nou dan spring je wel…De laatste 6 weken van die grote reis nog naar China. Rillend van de kou een hele dag in een gammele bus waarvan de ramen niet dicht konden, 3 nachten in de trein van Peking naar Hongkong. Te voet door de Tiger Leap Gorge die eigenlijk niet voor buitenlanders toegankelijk was. Dat alles zonder internet want dat bestond 35 jaar geleden nog niet.
Inmiddels een Verkering (nog steeds met hoofdletter V!), een hypotheek, een paar poezen en een Olijke Tweeling. Dus húp die meiden mee naar Namibië twee keer, met een Toyota met tenten op het dak, Thailand, Cambodja, diverse keren Amerika en uiteraard tig keer naar Canada. Man, man, man wat een prachtig leven. En over het algemeen gezegend met een goede gezondheid maar die klop ik heel hard af.
Maar…de ‘many years from now’ komt eerder dan je denkt. Dus f*ck it: Ga! Doe wat je wil gaan doen, want ‘iedereen en z’n moeder’ vindt er toch wel wat van.
Geraniums? Ja heel veel. Niet om erachter te zitten maar om ze staand water te geven. Vooral blijven staan, of fietsen, wandelen en dansen. Bewegen moet!
Maar…de ‘many years from now’ komt eerder dan je denkt. Dus f*ck it: Ga! Doe wat je wil gaan doen, want ‘iedereen en z’n moeder’ vindt er toch wel wat van.
Geraniums? Ja heel veel. Niet om erachter te zitten maar om ze staand water te geven. Vooral blijven staan, of fietsen, wandelen en dansen. Bewegen moet!
When I am sixtyfour…
Voor heel veel mensen is Canada een droom om naar toe te gaan. En voor veel mensen blijft het bij een droom want stellen het telkens uit. En op een gegeven moment gaat het niet meer. Tussen alle administratieve handelingen in en adviezen geven over routes, ETA’s, pinpassen en berenspray, filosoferen wij er hier op kantoor bij GoCanada vrolijk op los.
Linda wil naar ‘de beren’ in Churchill, ijsberen dus. Roderick gaat met zijn gezin naar Nova Scotia en met de trein van Halifax naar Quebec. Vivian is op Haida Gwaii, een wens die uitkomt voor haar. Kim was al eens met de trein in Canada en Suus maakt het allemaal niet uit zolang er maar geskied kan worden.
Voor heel veel mensen is Canada een droom om naar toe te gaan. En voor veel mensen blijft het bij een droom want stellen het telkens uit. En op een gegeven moment gaat het niet meer. Tussen alle administratieve handelingen in en adviezen geven over routes, ETA’s, pinpassen en berenspray, filosoferen wij er hier op kantoor bij GoCanada vrolijk op los.
Linda wil naar ‘de beren’ in Churchill, ijsberen dus. Roderick gaat met zijn gezin naar Nova Scotia en met de trein van Halifax naar Quebec. Vivian is op Haida Gwaii, een wens die uitkomt voor haar. Kim was al eens met de trein in Canada en Suus maakt het allemaal niet uit zolang er maar geskied kan worden.
En ik?? Mijn reizen naar Canada zijn inmiddels niet meer op 2 handen te tellen. Dus out of the box: Ik was op Newfoundland. Op studiereis in een klein internationaal gezelschapje. En daar maken we te zijner tijd dan weer een mooi magazine over.
Ja, ja mensen, het 64 komt sneller dan je denkt. Ik word wel voorzichtiger naarmate de jaren vorderen. Na een helse hernia ben ik blij dat ik überhaupt weer loop. Blijf nu wel met beide benen op de grond. Want in een rubberbootje een wilde rivier afsjesen in Jasper terwijl het water 8 graden is, ziplinen, of met parachute een berg af rennen…seen it been there done that.
Mensen het leven is mooi. Geniet ervan zo lang het kan want voor je het weet ziet het er anders uit. Dus blijf gezond en gezellig! Ook als je al 64 bent ????.
Ja, ja mensen, het 64 komt sneller dan je denkt. Ik word wel voorzichtiger naarmate de jaren vorderen. Na een helse hernia ben ik blij dat ik überhaupt weer loop. Blijf nu wel met beide benen op de grond. Want in een rubberbootje een wilde rivier afsjesen in Jasper terwijl het water 8 graden is, ziplinen, of met parachute een berg af rennen…seen it been there done that.
Mensen het leven is mooi. Geniet ervan zo lang het kan want voor je het weet ziet het er anders uit. Dus blijf gezond en gezellig! Ook als je al 64 bent ????.
%20(002)_1763479614.png){kind=small}
